Sólveig er ósköp eðlilega óeðlileg stelpa fædd 10. júlí 1988 á Akureyri. Þrátt fyrir að vera litla dekraða barnið í fjölskyldunni þá hefur hún mikinn viljastyrk og dugnað. Árið 2004 eftir grunnskólann lá leiðin á almennu brautina í VMA, svo grunnámið á matvælabraut og endaði á félagsfræðinni. Að vanda er daman ekki mikið að flýta sér og tekur skólann einsog allt annað á sínum (hæga)hraða. Stúlkan ætlar þó í enn aðra áttina eftir útskrift og stefnir á nám í ljósmyndun.
Hún leggur mikla vinnu í áhugamálin. Hefur spilað einsog vitleysingur á fiðlu frá 6 ára aldri og hefur ótrúlega gaman af tónlist. Í framhaldskóla byrjaði svo ljósmyndunardellan að heltaka Sólveigu. Oftast er full dagskrá alla sjö daga vikunnar svo vinir og vandamenn neyðast til að panta tíma til að ná á henni. Hún er skipulögð út í eitt og finnast óteljandi minnismiðar á víð og dreif sem eru gerðir fyrir allan fjandann... hvort sem það er að halda ljósmyndasýningu, hitta vini, leikhús eða einfaldlega blogga um líf sitt og hugsanir. Sólveig hugsar mikið(stundum alltof mikið), hefur gaman af lífsspeki og fljúga stundum útúr henni afar heimskulegar pælingar. Hún er þó ekki feimin við að segja skoðanir sínar og hugsanir þessi elska!
Sólveig hefur að geyma ólýsanlega góða nærveru og orku, er hress, góður hlustandi, brosmild, ljúf, yndisleg, jákvæð og hefur að geyma sterkan og hlýjan persónuleika ásamt fleiru.. er því góður vinur vina sinna sem gott er að eiga að.
Þó Sólveig sé ótrúlega hæfileikarík stúlka og geti allt sem hún virkilega ætlar sér, þá skortir hana nú kannski helst eitt. Það sem hún Sólveig getur alls ekki, er að tala og fylgjast með einhverju öðru á sama tíma því athyglisbresturinn er svo rosalegur og geta sögunar tekið langan tíma að komast allar til skila!
Hún á hreint einstakan bíl, SKÓDANN! Það er ekki vitað frá hvaða öld hann er og það skiptir ekki máli(fyrir hana) því það er alveg sama, hann lifir allt af, smá árekstur, bilanir. SKÓDINN mun alltaf lifa! Það er ævintýri að fara með á rúntinn og vert fyrir fólk að prufa, þar kynnist fólk smá ökureiði! „Mundu að læsa hurðinni!!!“ eru svo ávallt síðustu orðin sem heyrast þegar ferðinni er lokið.